Bladiebla

next level

2010-04-01T09:16:00.000-07:00

Hello! I am no longer active on this site. Visit my blogs on: www.shersthoughts.tumblr.com See ya'll there! XOXO

I prefer a calm day, a few clouds are allowed

2009-10-28T00:28:00.000-07:00

lookbook.nu

dat.kan.alleen.maar.stockholm.zijn.

2009-10-25T13:24:00.001-07:00

love it.

tamagotchi's en verhitte bankmeisjes

2009-10-19T01:55:00.000-07:00

Ik hou van gadgets. Nieuwe computers, telefoons, televisies en rare applicaties waar je eigenlijk stiekem niets aan hebt. Innovatieve apparaatjes met veel knopjes die mij uren zoet houden. Ik denk met weemoed terug aan de tijd van de tamagotchi, het beste van beide als je 9 bent. Maar dikwijls transformeert deze passie in een haat-liefde verhouding, niet altijd voorzien van een happy end. Een paar dagen geleden bijvoorbeeld toen ik de laatste centjes van de ene rekening hup, naar de andere rekening moest storten. Binnen in ons bankgebouw staat een efficiënt en innovatief object waar je biljetten en munten in kunt stoppen die deze vervolgens op de rekening stort van het door jou ingevoerde rekeningnummer. Super simpel. Easy. Kind kan de was doen. Maar ondanks mijn liefde gaan apparaten voorzien van een stekker en ik dus niet zo goed samen. Technische snufjes die zich laten leiden door een moederbord of andere ingewanden die schuil gaan onder miljoenen elektroden, draadjes of eng, technisch met elkaar verbonden materiaal. Sterker nog, ik bezit het talent deze draadjes te voorzien van een storing, error, of in het ergste geval, een niet oplosbaar mankement. Zo moest ook het stortingsapparaat van de ING bank het vorige week ontgelden. Ik stopte enthousiast de biljetten in het apparaat en wachtte op het bonnetje dat het bewijs moest zijn van een succesvolle stortingstransactie. Je raadt het al. Die bleef uit. De biljetten die ik zojuist zonder elastiekje of paperclip (dat stond immers aangegeven met een grote sticker) in de opening had gelegd werden opgezogen door een grote mond die met veel pijn en moeite, zo schatte ik in jegens het angstaanjagende geluid dat het ding produceerden) inslikten. Meteen sloeg het apparaat op tilt en het geruisloze, trendy en minimalistisch ingerichte bankgebouw werd voorzien van een oorverdovend geblieb. Een mantelpakje met rood haar kwam nerveus onze richting op gehuppeld en haar ogen werden groter en groter bij het zien van de onleesbare code in het scherm. Ik staarde mee, zoekend naar een aanwijzing en mijn oog werd aangetrokken door een andere sticker. Naast de sticker met verboden elastiekjes en paperclips glom nog een exemplaar die de klant duidelijk moest maken biljetten horizontaal in de opening te leggen. Dat had ik toch gedaan??... Of niet?? ... Ik stelde me een ondergaande zon voor, een beeld wat ik altijd voor me zie als ik denk aan 'horizontaal' en moest helaas concluderen dat ik niet helemaal zo had gehandeld.... Het mantelpakje had intussen alle knopjes al een keer of 3 woest ingetoetst en richtte zich nu op mij. 'Ik ehm..., ik geloof dat ik de briefjes niet helemaal horizontaal in het gat heb gestopt...' stamelde ik. "Hoe bedoel je niet helemaal horizontaal", gilde ze en haar foundation werd verstoord door druppeltjes zweet. Na wat buitensporige opmerkingen te hebben ingeslikt als; 'Jezus, doe eens rustig, ben je niet genomen dit weekend ofzo', die inmiddels op het uiterste puntje van mijn tong lagen, staarde ik schaapachtig terug. Ontdaan van haar reactie deed ik mijn verhaal en vroeg me bovenal af waar mijn centjes heen waren, al opgeslokt in de duistere financiële onderwereld. Ik moest maar even meekomen. Het mantelpakje ging me voor en ik slenterde achter haar nude panty aan, een veel minder trendy, saai kantoortje binnen. Uiteindelijk was er niet veel aan de hand. Het enige wat ik moest doen was 'dit formulier invullen' en haar french manicure stopte een vel papier onder mijn neus. Ik produceerde een flauwe 'Prima' en 'Oke', me afvragend waar die hysterie dan voor had gediend. 'Misschien was mijn vermoeden dan zo slecht nog niet en had ze inderdaad en kutweekend gehad. Mijn gedachten dwaalde af en ik zag haar al zitten op de zwartleren bank, in een fout roze lingeriesetje, dat vloekte met het rood van haar haar, terwijl ze zeurderig haar nepnagels in de zij van haar lelijke vriend priemde. Die verkoos de voetbaluitslagen duidelijk boven haar en dat had madam hem niet in dank afgenomen. Vraag 2 op het formulier verloste me net op tijd uit mijn lijden en ik schreef het bedrag neer dat ik had geprobeerd te storten. De rode feeks ging door met haar doodsaaie uitleg en verklaarde dat het hoofdkantoor de storing zou oplossen en zou zien of het bedrag dat ik in had ingevuld daadwerkelijk klopte met het geld dat nu vast zat, waar vele klanten overigens vandaag nog hinder van zouden ondervinden en dat ze hoopte dat het daarom niet te druk werd. En dat ik, mits de biljetten volledig echt waren, kon rekenen op een storting binnen 5 werkdagen. Buiten wilde ik het liefst huilen als een klein kind maar hield me met mijn 23jaar in. In plaats daarvan drukte ik op mijn sneltoets en repeteerde alvast het slecht nieuws aan vriend. Dat ons geld namelijk 'eventjes weg was'. Die interesseerde zich vooral in de manier waarop dit gebeurd was en moest alleen maar ontzettend hard lachen... "Maar mijn tamagotchi en ik, wij begrepen elkaar!", stamelde ik. Waarnaar er minstens nog 3 lachsalvo's volgden.

wat inspirerend goed

2009-10-14T04:16:00.000-07:00

something different to a day of school en nothing else but rain

2009-10-05T23:18:00.001-07:00

2009-10-01T01:13:00.001-07:00

god wat heb ik zin in: raketijsjes, zand tussen mijn tenen, zout zeewater op mn wang, ijskoude rose, gezelligheid op het terras van vriend, al uitkijkend over de stad, bandjes met gitaren, bootjes op het water, ijskoffie met slagroom, bloempjes, uitgelaten honden rennend door het bos, bruin worden, of nee, sproeten kweken, chloor van het zwembad, trappen in gevallen frietjes, ook in het zwembad, rolschaatsen, vuurkorfen met hoge vlammen, de ventilator, buitenfeestjes en zon.

todays favourite

2009-09-18T03:22:00.000-07:00

Het wordt een hele mooie dag vandaag De stoelen gaan naar buiten en er hangen nieuwe slingers.. in de heg Meneer van Ouwenaar zet alle dingen recht Hij fluit heel vals en zwaait naar de portier Er is behoorlijk wat bezoek vandaag Wespen op de appeltaart, de koffie komt voorbij Ik vind het best, ik zou niet weten wie er jarig is hoera Of hoe het nou toch verder moet met mij En de dag is kort en en de dag is lang S’avonds zijn er stemmen en liedje op de gang En ik doe precies wat de dokter zegt Goed je groente en eten en niet te laar naar bed Niet met die pen, niet op de grond, niet elke keer, Niet in de zon, niet op die toon, niet tegen mij En de wolken gaan voorbij.. vaarwel vaarwel Ik hoop maar dat er roze koeken zijn Het wordt een hele mooie dag vandaag Ik weet zeker dat ze komt want ze was er gisteren ook, in donkerrood En de zon scheen en toen aten we chinees En ik weet zeker dat wist dat ik naar haar keek Ze is hier nieuw Ze is genoemd naar een prinses Alles is zo anders nu sinds een week en 14 uur precies Ik weet niet wat ze van me vindt maar ik doe m’n best Zachtjes praten, rustig maar .. Ze is zo stil, we drinken thee, het is al laat ze neemt haar pil Die neem haar veilig mee en zacht, naar het einde van de nacht Slaap wel, slaap wel Ik hoop maar dat ze nooit zo droomt als ik Ze zeggen dat het wel iets frisser worden zou, Ze zeggen vaak hetzelfde en geregeld dat het goed is voor het gras Ik weet nog steeds niet wie de jarige nou was en ook niet hoe het nu verder moet met mij De dag is kort en de dag is lang S’avonds zijn er stemmen en liedje op de gang En ik doe precies wat de dokter zegt Ik vind alles best en meneer van Ouwenaar zet alle dingen recht Spinvis - Wespen op de Appeltaart

the simply stay cool Jeremy ScottxAdidas

2009-09-05T04:18:00.000-07:00

Het is alweer een tijdje geleden dat Jeremy's skills uitmonde in deze te vette sneaker maar omgh... still want it! The gold one please

perfect collaboration

2009-09-03T02:55:00.001-07:00

N.A.S.A (North America/South America) presents: Kanye, Lykke en Santogold. Alstublieft ;)

Meet John

2009-09-02T08:59:00.000-07:00

Dit is John. Vanaf vandaag gaat hij gebukt onder mijn smsdrangnieuwe verslaving, met dank aan de sms 'Blox' (1000smsjes p.maand, hoe verzinnen ze het...) en typ ik er vrolijk op los dankzij zijn ludieke uitrusting: het toetsenbord. Waar ik nu nog wat moeite mee heb, dat mag gezegd. Mijn vingers lijken ineens XL knakworsten die ongecontroleerd de knopjes betreden. Maar liefst 2 dagen na mijn bestelling bij de Vodafone omzetgeile verkoper stond de postbode met John voor de deur en ik trok gretig het folie van zijn verpakking. Niet wetend dat er een grijze Nokia e71 inzat ipv een witte. Ik had me helemaal tot in mijn nopjes verheugd op het witte business exemplaar die vriendlief zonder twijfel te overdreven vond en lachend had ik de voordelen op een rijtje gezet. Hoezo overdreven, binnenkort zou ik toch mijn eigen webshop starten? Maar toen ik het doosje opende lag daar een verveeld grijs kantoorachtig stalen geval. Shit. Meteen kreeg ik visioenen van gladde drukdoenerige irritante zakenmannetjes. Allemaal 'John's, geilend op dure auto's, gadgets en sterrenrestaurants. Die compleet opgingen in alles wat knopjes, lichtjes en een stekker bevat. Na mijn ongenoegen te hebben gedeeld met minstens 3 medewerkers van de vervloekte Vodafone klantenservice viel ik zuchtend in de kussens van de bank met John in mijn hand. Een heel toepasselijke naam vond ik zelf. Want in plaats van mijn nieuwe telefoon met mezelf te herenigen leek het me namelijk beter hem op afstand te houden. En dus delen John en ik vanaf vandaag een haat/liefde verhouding. Ach, met de juiste screensaver en een 'Troetelbeertjestheme' schat ik onze overlevingskans nog best hoog in.

something i prefer this morning

2009-09-02T02:29:00.000-07:00

attrackted lion

2009-09-01T05:40:00.000-07:00

vasthoudertje

2009-06-11T10:38:00.000-07:00

Ik ben om. Wat me niet vaak gebeurd overkwam me vanmiddag, toen ik tijdens een desastreuze middagdip troosteloos heen en weer klikte tussen wat facebook members die, zo kreeg ik de indruk, in dezelfde status verkeerde. Lekker vind ik dat. Het gevoel dat je niet de enige bent. Afijn. Ik zat dus wat te draaien op mijn stoel, moest eigenlijk naar de wc maar had geen zin en er was niks lekkers te snaaien. Althans, niet in een dusdanige omgeving dat de reikwijdte van mijn arm voldoende leek. Tot het moment dat: Lamelos mijn aandacht trok en ik dacht 'he wat een (te) gekke naam'. En wat gebeurt er als je daar 'punt nl' aan toevoegt? Juist! Een catchy strip, te grappige site over Lamelos, oftewel, 4 zeer creatieve lolbroeken die graag hun ideeën met je delen in hun flashy digitale wereld Lamelosie. Hoogstaande illustraties met humor die ik in mijn diepste fantasieën nog niet zou kunnen bedenken. Dus... Waar wacht je nog op? www.lamelos.nl Mijn favo:

wednesday afternoon

2009-05-27T06:23:00.000-07:00

friday afternoon

2009-05-15T04:03:00.000-07:00

Ik mag eigelijk thuis werken want iedereen op stage is naar afspraken. Maar omdat ik weet dat ik dan stiekem niks doe of de was ga opvouwen blijf ik krampachtig achter het bureautje zitten tussen de lege cappuccino-bekers. Stiekem wil ik shoppen in de komende uurtjes 'dat ik eigelijk thuis mag werken'. Maar over drie weekjes ga ik verhuizen en gaat mijn bankrekening gebukt onder de Gamma, Praxis en andere bouwmarkten. Ik ben ook een beetje misselijk van de trek maar ben te lui om wat te eten te pakken. Kortom; ik heb een middagdip en er is maar een ding waar ik zin in heb: niks doen. Eigelijk best gemeen want ik kan 'niks gaan doen' zonder dat ik daar op wordt afgerekend. Maar mimimi er wachten nog een stuk of 10 teksten die moeten worden aangepast voor de website van stage en die moeten na het weekend aangeleverd worden. :( shit zeg.

lief!

2009-04-14T07:54:00.000-07:00

Schuhe one tasche

2009-04-11T12:31:00.001-07:00

Hoera het is vakantie bij onze oosterburen en het lieflijke West-Friese stadje Hoorn wordt net als ieder jaar weer verblijdt met een dozijn aan Duitse toeristen. En hoera, ik werk in een schoenenwinkel. Op zaterdag. En hoera, ik ben degene die zijn taalskills uit de kast mag halen omdat ik als laatste de hoofdstad van dit land bezocht. Berlijn, vorig jaar zomer. Had geloof ik iets te maken met een artikel over underground arty farty side aan de oostkant, wat ik perse moest zien. Het is vandaag weer zo'n zaterdagmiddag. Buiten warm en cosy. Een van de eerste lentedagen. Ik tuur wat naar de ingang, bijkomend van de vlaag drukte met juppen en kids die halsoverkop trendy slippers met de bagagebak van hun Bugaboo's willen herenigen. En daar komt hij aangelopen. Een van onze toeristen van vandaag. Ietwat grijzend, donkerblauwe trui, vale spijkerbroek en S' Oliver dameshak met zool van kurk in de hand. Wat de grootste maat is die ik heb. "Einundvierzig oder zweiundvierzig", antwoord ik. Hij knikt en wil beide maten zien. Even later loop ik met de doos in mijn arm op hem af, onbewust wat zoekend naar de vrouw aan zijn zijde. Als die ontbreekt wend ik me weer tot hem. " Einundvierzig ist der größte" en ik hou maat 41 voor zijn neus. Ich nehme sie, ohne tasche gerne. Ik knik instemmend en zeg hem dat hij ze dan niet meer kan ruilen of terugbrengen, verbaast dat hij zo zeker de maat van zijn vrouw weet in te schatten. Peinzend kijkt hij me aan. Hij doet een stap dichterbij en buigt naar mijn oor. Het zweet staat op zijn bovenlip. Gedachten als: inderdaad, het is hier weer verrekte heet. En: ik zal zo de airco eens nakijken, gaan door mijn hoofd als ik hem ondertussen probeer te verstaan. Even twijfel ik aan mezelf en vraag ik me af of ik hier in slaag want zegt hij me nu dat ze voor hem zelf zijn? En dat hij ze wil passen als ze zonder doos niet terug gebracht kunnen? Het liefst ergens waar het wat rustiger is? Ja. Ik heb het echt goed verstaan. Ik glimlach semi-professioneel en ga hem voor naar achteren. Een weg banend langs de Bugaboos, over ballonnen en verse moeders bekruipt me een lichte paniek. Shit. Ik weet me geen houding te geven. Als iemand me ooit had verteld dat ik een travestiet zou moeten helpen had ik waarschijnlijk in mijn broek gezeken van het lachen. Alleen al bij het idee. Maar dit is serious shit. Deze man die nu achter me aan loopt kan vanavond niet wachten om zijn voetjes aan een paar witte S' Olivers te schuiven. We lopen door de klapdeurtjes en ik wijs hem een krukje aan. Krampachtig gaat hij zitten en terwijl hij dit doet, stoot hij met zijn rug tegen de balonnenboom, die de ballonnen gretig uitpoept, zo over hem heen. Hij verontschuldigd zich en ik zeg hem te snel dat het niet uitmaakt. Ik geef hem de rechterhak en kijk benauwd naar de grond. Niet eens om mezelf te beschermen. Nee ik wens heel hard dat mijn collega's die langs ons naar boven lopen richting magazijn alsjeblieft zo normaal mogelijk doen. En het al helemaal niet in hun hoofd halen om in een snikkend lachen uit te barsten. Ook niet boven, nog net, maar o zo goed hoorbaar. En God, er bekruipt me een gevoel van medelijden. Moet je hem nu zien zitten. Hij schuift de schoen om zijn voet en gaat voorzichtig staan. Ze zitten perfect. Hij stommelt dat ze goed zijn en ik pak ze van hem aan. Hij hijst zijn broek op en het zweet staat op zijn voorhoofd. Nu pas ontdek ik een zachte tint foundation, luchtige rouge en zalmroze lipgloss. Ik had het niet beter bij elkaar kunnen zoeken. Ik lach naar hem en ga hem voor, terug de winkel in. Ik doe de hakken in de tas en reken af. Terwijl ik hem nog een 'Tschüss' naroep maak ik de doos kapot en schuif hem onder de toonbank bij het oud papier. En met een steekje van weemoed stel ik me voor hoe hij vanavond tevreden voor de spiegel paradeert. sher.

those where the days

2009-03-25T09:37:00.000-07:00

Beatle

2009-03-20T15:03:00.000-07:00

Gistermiddag liet hij me schrikken. Mijn harige vriendje, die ik, vanaf mijn negende trouw elk geheimpje toevertrouwde, twee keer per dag uitliet en zijn mandje wel zes keer per dag opmaakte toen hij als puppy bij ons binnenwaggelde. Ik weet het nog zo goed. Zwart wit gevlekt, niet groter dan een kleine clutch. (Ik heb niet eens een clutch maar als ik er een had, zou dat een goede vergelijking zijn. Voor de iets minder modieuze typjes onder ons, lees: klein handtasje) Zijn oogjes, nee, zijn hele blik eigenlijk, stond op ondeugd. Speurend naar een verloren pantoffel, rieten stoel of iets anders waar hij eens fijn zijn tanden in kon zetten. Zo vergeet ik nooit dat hij het niet eens was met de aanschaf van mijn Dr. Martens. Het fijne leer (de eerste leren schoenen die ik van mijn moeder mocht) had hij tot de laatste vezel uit elkaar getrokken. Het bekende gele stiksel hing er zielig bij. Dat was een van de dagen dat ik hem het liefst alle botten die hij in zijn leven nog zou krijgen, wilde ontzeggen. Net als die middagen dat de lente naar zijn bol steeg en op elke hoek van de straat een speurtocht startte naar het meest aanlokkelijke in de mannenwereld der honden. ‘Loopsheid’ ‘Geilheid’ Geen dreigmend van mij die daar tegenop kon. Zijn neus zei hem dat de wereld, of beter gezegd, de straat + drie blokken daaromheen op dat moment tot zijn domein behoorde. Vanaf kleins af aan kon hij ontzettend hard rennen. Blafte en kwispelde bij alles van vreugde. Likte ook alles overigens. Het begon bij een stukje bloot been, nu wast hij ook tafelpoten, de muur, stoelen, keukenkastjes en de prullenbak. Die laatste vooral na het avondeten. En hij wordt oud. Zo besefte ik gister nadat mijn moeder mij vertelde dat hij bij de dierenarts was. Een bloedpropje had de aders in zijn kleine hoofdje verrast en nu moest hij bijkomen. Ik stelde me voor hoe het arme dier niet wist hoe hij het had en hetgeen waar hij zo goed in was bleef volhouden. Kwispelen. Zelfs bij de dierenarts met een herseninfarct. In gedachte vertelde ik hem dat hij sterk moest zijn, dat ik hem nog heel vaak mee naar het strand wilde nemen en dat hij nog wat botten van me tegoed had. De goedzak luisterde want gisteravond mocht lag hij weer aan onze voeten. Het ouderlijk huis heb ik verlaten, maar zodra ik de voordeur open doe staat hij op me te wachten, vliegt hij om mijn nek en begint mijn nek te wassen. Nog steeds kan hij ontzettend hard rennen, op het strand achter de meeuwen aan. Al betekend dat voor hem dat hij die avond zijn stramme pootjes moet laten rusten. Ik ken geen hond met zoveel levenslust. Geen hond die je beter troost dan hij. Geen hond zal hem ooit kunnen vervangen. Blijf je nog een tijdje bij ons? Langharige, kwispelende goedzak.

indie goes electronic

2009-03-20T14:49:00.000-07:00

Misschien heb je wel eens van ze gehoord. Zeker als je een Chinees vriendje/vriendinnetje hebt. Daar zijn ze namelijk errug groot. Ik heb het over Monokino. Indie met elektro. Het doet me soms denken aan Muse, iets totaal anders. Maar die sfeer... afijn, oordeel zelluf maar. check: Monokino myspace

fijn feest

2009-03-19T02:43:00.001-07:00

Wat een fijn feest hebben die hindoes toch om de lente in te luiden. Als hier de zonnestraaltjes mijn ogen doen knisperen, zweer ik dat ik een kilo meel over mezelf heen strooi.

jogging

2009-03-17T09:07:00.001-07:00

Aanvankelijk was het de bedoeling dat ze mijn grootste vriend zouden worden. Inmiddels heb ik het al vele malen uitgemaakt. Waarom? Tja... zucht* Om talloze redenen eigenlijk. Ze knelde, stonken, waren koud in de winter, te heet in de zomer, zaten onder de blubber, waardoor meneer Sportschool ze weigerde. Maar bovenal omdat ze een strijd opleverden van haat en nijd. Met mij. Wel te verstaan. Vorig jaar zomer nog. Beloofde ik ze elke dag mee uit te nemen, zodat ze een kwartiertje konden uitrazen en daar waren ze dik tevreden mee. Maar na die eerste dag weigerde mijn lijf 24u later enige toenadering tot het tweetal. En nadat mijn kat op haar beurt in een chagrijnige bui een plasje pleegde, bovenop hun neuzen, zijn ze nooit meer bijgetrokken. En misschien wel terecht, ik geef ze geen ongelijk. Maar het heugelijke nieuws wat ik jullie niet wil onthouden is dat ik het weer met ze heb bijgelegd. Vandaag schuif ik ze voor de tweede opeenvolgende dag aan mijn voetjes en negeer ik mijn beenspieren die luidt protesteren. Langzaam maar zeker dwing ik respect af. Echt wel.

Vastgevroren vriezerlades waar een bijl aan te pas moet komen zijn kut

2009-02-19T07:33:00.000-08:00

Ik HAAT vastgevroren vriezerlades waarin het laatste restje Cookie dough huist. Net nu je het nodig had. Keihard wel te verstaan.

Beste God, Sinterklaas en Kerstman

2009-01-30T01:51:00.001-08:00

Als kind leer je dat als je lief bent, dit je ten goede komt. Als je wat ouder wordt veranderd dat. Eerst kom je er achter dat God alleen zijn werk in de kerk lijkt te doen, dan blijkt je oom Sinterklaas te zijn en alle kado's onder de kerstboom zijn toch echt door je eigenste pap en mam gekocht. Dat geloof in goedheid, oprechtheid en 'als je lief bent krijg je wat lekkers', wordt dan zwaar op de proef gesteld. En ik moet jullie alledrie eerlijk bekennen dat sinds vandaag ook mijn geloof nog ver te zoeken is. Als jullie echt zouden bestaan hadden jullie geweten dat ik bijna altijd lief ben. Behalve een snoepje heb ik nooit iets gestolen en ik als puber ging ik alleen aan de haal met vriendjes van kutwijven. Ik weet dan ook zeker dat geen van jullie een verklaring heeft voor hetgeen wat mij vandaag is overkomen. - Ik reed mijn vriendjes auto in de prak. Hallo lantaarnpaal! Jij hier! - Ik ontving een bekeuring voor te hard rijden. (Ik ben ook niet zo goed met auto's) - Kreeg ook een rekening van de belastingdienst. 600,- euro te veel zorgtoeslag ontvangen. Belastingdienst: 'Mogen we even vangen?' Ik: ' Val dood' Dus, God, Sint, en Kerstman: als ik het ooit in mijn kop krijg en ineens kinderen wil baren. Ik laat ze lekker snoepjes jatten en met vriendjes/vriendinnetjes van kutwijven en lullen aan de haal gaan. Want het schijnt allemaal niets uit te maken.

kappers zijn kut

2009-01-27T01:15:00.000-08:00

Ik haat kappers want ze verneuken a-l-t-i-j-d je haar. Serieus ALTIJD. Ik vroeg dus of ze alleen de achterkant wilde doen want bovenop is het langer. (denk Agyness Deyn) En die bitch ass motherfucker tering kut zegt dat het dan niet in verhouding is. Mensen...ik vraag je. 'Niet in verhouding' Dus ik mompel iets vaags met: 'Niet in verhouding is zo 2008'. 'Moet ik dan echt altijd naar een kinkykapper? Die je begrijpt en geen trollenbestaan in een boerendorp lijdt met als grote voorbeeld Sonja Bakker? Oke, dat laatste zei ik niet echt. Maar ik dacht het wel. Heus. Wie helpt hier mij uit de verdoemenis genaamd Hoorn, met wel 70.000 inwoners, slechts allemaal even boers en West-Fries.

let's bookmark

2009-01-26T01:37:00.000-08:00

Ik hou van boekmarksites. En ik niet alleen. Ik durf hier zomaar te beweren dat bookmarken hip is. Het nieuwe bloggen, de ultieme manier om de wereld te laten zien wat jou inspireert. Ookal boeit iemand dat geen reet. Zo begint iedereen bookmarkkindjes uit te poepen. Omdat je zo overtuigd bent van je onderscheidende lay-out. Omdat alleen jij de beste plaatjes bookmarkt. Maar intussen bestaan er meer lay-outs dan plaatjes die een special treatment verdienen. Met als resultaat dat eenzelfde plaatje gerust 3 keer terugkeert. Op 3 verschillende sites. Ondek de copycats in bookmarkland en lees het tekstje onder de foto/ het plaatje to see who's copying who. Leuk. (...) De absolute master: en meest inspirerend (hier huizen de beste plaatjes van de beste bookmarks) (huh?...) ook: //scout.tumblr.com //megsnotplural.tumblr.com (ik zeg je: copycat) (wel een mooie lay...) //deluxxx.web-log.nl //rainier.tumblr.com //szymon.tumblr.com

Ik wil best die taartjes maar nog geen 23

2009-01-20T12:54:00.000-08:00

help. Ik kom tot de ontdekking dat het ontvluchten van mijn leeftijd zich gade heeft geslagen. Onzin natuurlijk. Want waarom zou ik morgen geen 23 willen worden. En al sla je me dood. Ich habe keine anung. Of hoe je dat ook schrijft. Geen idee dus. Ik heb best zin in de taartjes en de slagroom die mijn neefje zo gretig aan de bank smeert, veeg ik er ook dit jaar wel weer vanaf. 'Die kussentjes kun je toch wassen?!' hoor ik mijn schoonmoeder nog blèren. Ik weet niet wat het is. Just not that into you, eh... it. (...)

poor cookie

2009-01-18T04:38:00.000-08:00

Sommige dingen pik je gewoon niet. Die vent in de rij van het postkantoor, jouw aanwezigheid volkomen negerend, ongegeneert voordingend en nog voor je je mond open doet een velletje postzegels heeft besteld. Als je tafeltje ineens bezet blijkt bij terugkomst van het V&D buffet en de aanwezigheid van je jas dus geen 'bezet' uitstraalde. Als je samen met vriendin een gadget ontvangt en de jouwe blijkt stuk. (...)
Of als je een vertrouwde Liga Milkbreak uit de verpakking haalt, je al verheugt op het witte gedeelte maar de inkeping blijkt voor de helft leeg?! Dat zijn van die momenten... Niet zo dramatisch dat je het van de daken afschreeuwt, of om, in dit geval, een mail naar 'Danone' te sturen met een klaagzang omtrent het gehandicapt exemplaar... In plaats daarvan heb ik hem op de foto gezet. Arm ding. Ik wed dat zelfs koekiemonster hem de rug had toegekeerd. Maar wie ben ik om hem niet uit zijn lijden te verlossen?
precies.

zweem exceem

2009-01-14T11:15:00.000-08:00

Er heerst stress in de toch al ongeorganiseerde 'to do' in mijn hoofdje. Met als gevolg: exceem op mijn gezichtje. En dat is jammer. Zonde. Stom. En je ziet het 'best wel'. Van oor tot oor langs kaaklijn verschijnt in het daglicht een rode, droge schilferige substantie die ik verwoed probeer weg te smeren met Nivea from all types.
Maar niets helpt. Misschien is het de winter. Misschien is het de stress. De stress dat ik nog geen stage heb en deze studente 2 feb. haar kunsten dient te vertonen in een van te voren goedgekeurde instantie. Briefjes zijn de deur uit. Met best een leuk CV. Al zeg ik het zelf. Dinsdag gesprek, wat eerder al twee keer door het bedrijf werd verzet. 'Begrafenis' 'We verhuizen morgen met het kantoor, helemaal vergeten tegen je te zeggen.' Maar daar koop ik geen gaaf huidje langs de kaaklijn voor.
En dan is er ook nog een tentamen dat 'ineens' angstvallig in mijn agenda prijkt. Omlijnt met roze marker. Alsof het een feestje is... Maar niets van dat alles. Dag kinders en vlinders, tot betere tijden. (Mijn god wat kan ik goed klagen) (...)

Grote Negers

2009-01-06T14:03:00.000-08:00

Ik heb een nieuwe collega. Karin. Heagsche Karin is 51, vrij klein van postuur, dol op sport en heeft een lat met Pe. Karin houdt ook van haarverf, spijkerbroeken en donkerpaarse nagellak. Maar bovenal van grotuh bezwetuh negeâhrs. Die je doen siddeâhren bè hun aanblik. Waâhrvan je zekeâh weit dat ze beschikken oveâh un inmens grotuh pik. Goed dat laatste heb ik er zelf bij verzonnen maar ik durf te wedden dat ze dat niet durfde te zeggen op de nieuwjaarsborrel van zondagmiddag, te midden van al haar collega's. Maar dat ze er stiekem wel zo over dacht. Laatst was ze aan het sporten in de sportschool. In duh daluurties want dan betaal je mâh 25,- euro peâh maand. En ze dacht, kom ik doe eens gek. Laat ik dat nieuwe apparaat eens uitproberen. Die 'tosti', waâhrbè je op zo'n plaat leg en duh andeâhre kant met je benen omhoâg duwt. Dat kwam haar wel goed uit want zo'n twee meter verderop zat onze bezwete neger incl. grote pik zich uit te sloven met de haltertjes. Karin op die plaat haar best te doen. Begint die negâh toch un partètje tuh kèken! Dus ik teâhrug kèken, mâh hè hield mâh niet op! En zij lag daar maar tussen die tosti terwijl hij sexy stond te glimmen met z'n biceps! Je begrijpt, de minuten kropen voorbij en arme Karin had die tosti veel te zwaar gezet. Maar ze dacht, 'maui niet dat ik laat meâhrken dat ik bèna doâd ga, zo met die negâh eâhrbè!'. En zij maar hopen dat d'r vriendin eindelijk onder de zonnenbank vandaan kwam om d'r te bevrijden. Maar die moest blijkbaar nog keren. En dus moest Karin nog een tijdje onder de tosti bivakkeren totdat onze neger voldoende bloed door zijn aderen had gepompt. Karin bleef de week daarop thuis. Spierpijn.

when I was a little child

2009-01-06T12:09:00.000-08:00

Ik kijk naar mijn pop. Mijn pop in het zand. Ze heeft van die ogen. Van die ogen als kralen, die je er als kind zo graag uittrok. Ze zit hier verschoten met haar haren in de klit en haar jurk verkleurd. En ik vraag me af hoe het zou zijn. Hoe zou het zijn als ik pop was en ik keek naar de mensen. En de mensen naar mij. Zouden mijn ogen het uithouden bij een kind van twee. Of zou ik moeten doen alsof ik kon drinken met jus ‘d orange in mijn buik. En zou het langzaam beschimmelen, want ik kan helemaal niet drinken want ik ben maar een pop. Een pop van plastic. Maar vertel dat maar eens aan een kind van twee.

Those are MINE MINE MINE

2009-01-05T08:09:00.000-08:00

En met het schaamrood op de kaken (zie eerste log) presenteer ik u: mijn eerste aankoop van 2009!

01.01.2009

2009-01-01T12:45:00.001-08:00

De eerste dag van 2009. Leuk vind ik dat. En het staat ook altijd een beetje gek als je het voor het eerst ziet. Staat er ineens 01-01-2009 op je mobiel. Op je tv, computer, krant, kalender, reclamefolder of doodgewoon in je agenda. (...) Het lijkt misschien alsof ik nog steeds in de trieste staat van dronkenschap verkeer maar niets is minder waar! Ik durf zelfs te beweren dat ik het saaiste Oud en Nieuwfeestje in de geschiedenis heb overtroffen. Ik bivakkeerde namelijk in bed. Je leest het goed. 'In bed'. In een heel schattig Bed&Breakfast in Maastricht met Sensations paprika, Petit Fours van de Hema en hele slechte bubbels. Vriend beweert nog steeds dat het goeie champagne was waarop ik enkelt kan verklaren dat ik het of niet lust, of simpelweg gewoon nog nooit echte champagne heb gedronken... Nadat ik om 23.00 in slaap viel en om 23.45 weer wakker werd heb ik al nippend aan mijn Jip en Janneke bubbeltjes drank, waar ik inmiddels op was overgestapt, door het vitrage het vuurwerk bewondert. Heb zelfs heel even bibberend voor het raam gestaan en verkondigd dat de mensen maar een schrale hoeveelheid vuurwerk afstaken. Om vervolgens weer het bed in te duiken en met chipssmaak (normaal verafschuw ik dat) weer verder te slapen.
En ik hoor je denken: Jezus, hoe verzin je het. Had op z'n minst het nachtleven van 'Maastrig' op z'n kop gezet! Nu ik zal je vertellen dat ik normaal dol ben op drankjes, dansjes en gezelligheid. Maar die operatie aan mijn keelamandelen is toch wat zwaarder gevallen dan verwacht... mimimi. En het dagje shoppen zit nog steeds in m'n beentjes dus voor nu zeg ik: 'Happy New Year'!

oja. zie hier: Mijn favo reclame van 2008 ;P

haai

2008-12-30T11:06:00.000-08:00

Yes. De een na-laatste dag van 2008! Vanaf vandaag een echte 'Blogger'. Weblog.nl heb ik vaarwel gezegd. Ik werd gek van die reclamebalk en behoor niet tot het type dat 29,95 betaald voor de oplossing... Een pijnlijk afscheid was het wel. Vanaf 2005 was Web-log.nl (nooit begrepen waar dat streepje nou nodig voor was, type 'weblog.nl' in je browser en gij vind hetzelfde...) het plekje waar ik alles wat me bezig hield vrolijk ten toon spreidde. En als ik zeg alles, dan bedoel ik ook alles. Inmiddels zijn we 4 jaar verder en ben ik toch van mening dat het allemaal wat genuanceerder kan. Zoveel schokkende info bevatte dit blogje nu ook weer niet hoor. Het zat hem meer in de manier waarop ze werd geschreven. Een soort 'sweet 16'-gehalte waar ik om de zin met Engelse woorden bleef smeten om het sappiger, interessanter en hipper te maken. Dacht serieus dat ik 'leuk kon schrijven'. Nu, heb ik voor mijn afscheid nog even alles doorgelezen, wat resulteerde in een sprint richting wc voor een kotsbui... Op deze blog dus geen plek voor puberaal gepraat, geklaag, overbodig delen van je diepste gevoelens, liefdesverdriet, post van nieuwe kapsels (alsof jullie dat wat boeit.juist.) of nieuwe aanwinsten afkomstig uit mijn verslaving die de naam h&m draagt. (Niet dat ik dit Zweedse succes nu ineens wijd aan 16-jarige, maar gewoon omdat het tijd is mijn gat in mijn hand te stillen.) Wat je wel kunt vinden: Dingen die mij inspireren. En dat kan van alles zijn. Die nieuwe rapper met een zowaar onderscheidende sound, foto's, kunstenaars die zichzelf liever geen kunstenaar noemen, columns, meningen, de strijd tegen de cliches, nieuwe ontdekkingen als ' Brod in de melk', rijstwafels met appelstroop en het gezelligheid in het weekend. sher.