tamagotchi's en verhitte bankmeisjes

Ik hou van gadgets. Nieuwe computers, telefoons, televisies en rare applicaties waar je eigenlijk stiekem niets aan hebt. Innovatieve apparaatjes met veel knopjes die mij uren zoet houden. Ik denk met weemoed terug aan de tijd van de tamagotchi, het beste van beide als je 9 bent. Maar dikwijls transformeert deze passie in een haat-liefde verhouding, niet altijd voorzien van een happy end. Een paar dagen geleden bijvoorbeeld toen ik de laatste centjes van de ene rekening hup, naar de andere rekening moest storten. Binnen in ons bankgebouw staat een efficiënt en innovatief object waar je biljetten en munten in kunt stoppen die deze vervolgens op de rekening stort van het door jou ingevoerde rekeningnummer. Super simpel. Easy. Kind kan de was doen. Maar ondanks mijn liefde gaan apparaten voorzien van een stekker en ik dus niet zo goed samen. Technische snufjes die zich laten leiden door een moederbord of andere ingewanden die schuil gaan onder miljoenen elektroden, draadjes of eng, technisch met elkaar verbonden materiaal. Sterker nog, ik bezit het talent deze draadjes te voorzien van een storing, error, of in het ergste geval, een niet oplosbaar mankement. Zo moest ook het stortingsapparaat van de ING bank het vorige week ontgelden. Ik stopte enthousiast de biljetten in het apparaat en wachtte op het bonnetje dat het bewijs moest zijn van een succesvolle stortingstransactie. Je raadt het al. Die bleef uit. De biljetten die ik zojuist zonder elastiekje of paperclip (dat stond immers aangegeven met een grote sticker) in de opening had gelegd werden opgezogen door een grote mond die met veel pijn en moeite, zo schatte ik in jegens het angstaanjagende geluid dat het ding produceerden) inslikten. Meteen sloeg het apparaat op tilt en het geruisloze, trendy en minimalistisch ingerichte bankgebouw werd voorzien van een oorverdovend geblieb. Een mantelpakje met rood haar kwam nerveus onze richting op gehuppeld en haar ogen werden groter en groter bij het zien van de onleesbare code in het scherm. Ik staarde mee, zoekend naar een aanwijzing en mijn oog werd aangetrokken door een andere sticker. Naast de sticker met verboden elastiekjes en paperclips glom nog een exemplaar die de klant duidelijk moest maken biljetten horizontaal in de opening te leggen. Dat had ik toch gedaan??... Of niet?? ... Ik stelde me een ondergaande zon voor, een beeld wat ik altijd voor me zie als ik denk aan 'horizontaal' en moest helaas concluderen dat ik niet helemaal zo had gehandeld.... Het mantelpakje had intussen alle knopjes al een keer of 3 woest ingetoetst en richtte zich nu op mij. 'Ik ehm..., ik geloof dat ik de briefjes niet helemaal horizontaal in het gat heb gestopt...' stamelde ik. "Hoe bedoel je niet helemaal horizontaal", gilde ze en haar foundation werd verstoord door druppeltjes zweet. Na wat buitensporige opmerkingen te hebben ingeslikt als; 'Jezus, doe eens rustig, ben je niet genomen dit weekend ofzo', die inmiddels op het uiterste puntje van mijn tong lagen, staarde ik schaapachtig terug. Ontdaan van haar reactie deed ik mijn verhaal en vroeg me bovenal af waar mijn centjes heen waren, al opgeslokt in de duistere financiële onderwereld. Ik moest maar even meekomen. Het mantelpakje ging me voor en ik slenterde achter haar nude panty aan, een veel minder trendy, saai kantoortje binnen. Uiteindelijk was er niet veel aan de hand. Het enige wat ik moest doen was 'dit formulier invullen' en haar french manicure stopte een vel papier onder mijn neus. Ik produceerde een flauwe 'Prima' en 'Oke', me afvragend waar die hysterie dan voor had gediend. 'Misschien was mijn vermoeden dan zo slecht nog niet en had ze inderdaad en kutweekend gehad. Mijn gedachten dwaalde af en ik zag haar al zitten op de zwartleren bank, in een fout roze lingeriesetje, dat vloekte met het rood van haar haar, terwijl ze zeurderig haar nepnagels in de zij van haar lelijke vriend priemde. Die verkoos de voetbaluitslagen duidelijk boven haar en dat had madam hem niet in dank afgenomen. Vraag 2 op het formulier verloste me net op tijd uit mijn lijden en ik schreef het bedrag neer dat ik had geprobeerd te storten. De rode feeks ging door met haar doodsaaie uitleg en verklaarde dat het hoofdkantoor de storing zou oplossen en zou zien of het bedrag dat ik in had ingevuld daadwerkelijk klopte met het geld dat nu vast zat, waar vele klanten overigens vandaag nog hinder van zouden ondervinden en dat ze hoopte dat het daarom niet te druk werd. En dat ik, mits de biljetten volledig echt waren, kon rekenen op een storting binnen 5 werkdagen. Buiten wilde ik het liefst huilen als een klein kind maar hield me met mijn 23jaar in. In plaats daarvan drukte ik op mijn sneltoets en repeteerde alvast het slecht nieuws aan vriend. Dat ons geld namelijk 'eventjes weg was'. Die interesseerde zich vooral in de manier waarop dit gebeurd was en moest alleen maar ontzettend hard lachen... "Maar mijn tamagotchi en ik, wij begrepen elkaar!", stamelde ik. Waarnaar er minstens nog 3 lachsalvo's volgden.