Schuhe one tasche

Hoera het is vakantie bij onze oosterburen en het lieflijke West-Friese stadje Hoorn wordt net als ieder jaar weer verblijdt met een dozijn aan Duitse toeristen. En hoera, ik werk in een schoenenwinkel. Op zaterdag. En hoera, ik ben degene die zijn taalskills uit de kast mag halen omdat ik als laatste de hoofdstad van dit land bezocht. Berlijn, vorig jaar zomer. Had geloof ik iets te maken met een artikel over underground arty farty side aan de oostkant, wat ik perse moest zien. Het is vandaag weer zo'n zaterdagmiddag. Buiten warm en cosy. Een van de eerste lentedagen. Ik tuur wat naar de ingang, bijkomend van de vlaag drukte met juppen en kids die halsoverkop trendy slippers met de bagagebak van hun Bugaboo's willen herenigen. En daar komt hij aangelopen. Een van onze toeristen van vandaag. Ietwat grijzend, donkerblauwe trui, vale spijkerbroek en S' Oliver dameshak met zool van kurk in de hand. Wat de grootste maat is die ik heb. "Einundvierzig oder zweiundvierzig", antwoord ik. Hij knikt en wil beide maten zien. Even later loop ik met de doos in mijn arm op hem af, onbewust wat zoekend naar de vrouw aan zijn zijde. Als die ontbreekt wend ik me weer tot hem. " Einundvierzig ist der größte" en ik hou maat 41 voor zijn neus. Ich nehme sie, ohne tasche gerne. Ik knik instemmend en zeg hem dat hij ze dan niet meer kan ruilen of terugbrengen, verbaast dat hij zo zeker de maat van zijn vrouw weet in te schatten. Peinzend kijkt hij me aan. Hij doet een stap dichterbij en buigt naar mijn oor. Het zweet staat op zijn bovenlip. Gedachten als: inderdaad, het is hier weer verrekte heet. En: ik zal zo de airco eens nakijken, gaan door mijn hoofd als ik hem ondertussen probeer te verstaan. Even twijfel ik aan mezelf en vraag ik me af of ik hier in slaag want zegt hij me nu dat ze voor hem zelf zijn? En dat hij ze wil passen als ze zonder doos niet terug gebracht kunnen? Het liefst ergens waar het wat rustiger is? Ja. Ik heb het echt goed verstaan. Ik glimlach semi-professioneel en ga hem voor naar achteren. Een weg banend langs de Bugaboos, over ballonnen en verse moeders bekruipt me een lichte paniek. Shit. Ik weet me geen houding te geven. Als iemand me ooit had verteld dat ik een travestiet zou moeten helpen had ik waarschijnlijk in mijn broek gezeken van het lachen. Alleen al bij het idee. Maar dit is serious shit. Deze man die nu achter me aan loopt kan vanavond niet wachten om zijn voetjes aan een paar witte S' Olivers te schuiven. We lopen door de klapdeurtjes en ik wijs hem een krukje aan. Krampachtig gaat hij zitten en terwijl hij dit doet, stoot hij met zijn rug tegen de balonnenboom, die de ballonnen gretig uitpoept, zo over hem heen. Hij verontschuldigd zich en ik zeg hem te snel dat het niet uitmaakt. Ik geef hem de rechterhak en kijk benauwd naar de grond. Niet eens om mezelf te beschermen. Nee ik wens heel hard dat mijn collega's die langs ons naar boven lopen richting magazijn alsjeblieft zo normaal mogelijk doen. En het al helemaal niet in hun hoofd halen om in een snikkend lachen uit te barsten. Ook niet boven, nog net, maar o zo goed hoorbaar. En God, er bekruipt me een gevoel van medelijden. Moet je hem nu zien zitten. Hij schuift de schoen om zijn voet en gaat voorzichtig staan. Ze zitten perfect. Hij stommelt dat ze goed zijn en ik pak ze van hem aan. Hij hijst zijn broek op en het zweet staat op zijn voorhoofd. Nu pas ontdek ik een zachte tint foundation, luchtige rouge en zalmroze lipgloss. Ik had het niet beter bij elkaar kunnen zoeken. Ik lach naar hem en ga hem voor, terug de winkel in. Ik doe de hakken in de tas en reken af. Terwijl ik hem nog een 'Tschüss' naroep maak ik de doos kapot en schuif hem onder de toonbank bij het oud papier. En met een steekje van weemoed stel ik me voor hoe hij vanavond tevreden voor de spiegel paradeert. sher.